Helikopter Pozisyonu: Bir Anın Ardındaki Derinlik
Hayat bazen size öyle bir soru sorar ki, cevabını vermek için bir ömrü tüketirsiniz. Ya da belki de o soru bir anın içindedir, zamanın ta kendisidir ve belki de en basit haliyle tek bir bedenin bir diğerine dokunduğu bir pozisyondur. Helikopter pozisyonu… Birçok insan için belki sadece bir terim, belki de bir anı hatırlatan bir şey. Ama benim için o an, duygularımın en derinlerinden birine inmeme neden olan bir dönüm noktasıydı.
Bundan birkaç yıl önce, Kayseri’nin o sıcacık yaz akşamlarından birinde, bir kafede oturuyorduk. Kahvemi yudumlarken, gözlerim her zaman olduğu gibi boşluğa takılı kaldı. Başımı kaldırdım ve o an ona baktım. Yüzündeki o bakış vardı ya, anlayabileceğim bir şeyler vardı o bakışta, derin, sakin ve bir o kadar da gergin… O an her şey bir saniye kadar kısa ama bir ömür kadar uzun görünmüştü. “Helikopter pozisyonu nedir?” diye sormuştu, sadece merakla. Ama ben o soruyu alırken içimde bir kaybolan şey hissettim, bir anda kaybolan bir denizdi. Aniden hem bir rahatlama hem de kaybolmuşluk…
Bir Anın Başlangıcı
O an sadece bir soru değil, bir anlam taşırdı. İçimdeki karmaşa, bir defa olsun kontrolsüz kalmamla ilgiliydi. Ya da belki de o an, hiçbir şeyin kontrol edilemeyeceğini anlamamdı. Bütün o ilişkilerde, karşımdaki insana ne kadar da kendimi açsam da, yine de bazen kayboluyordum. Hatta korkuyordum… O gün o soruyu soran kişinin ne kadar kaybolduğumu fark etmemek için bayağı çaba harcadım.
Ama belki de hepimizin en büyük korkusu, kaybolduğumuzda o kaybolmuşluğumuzu fark etmemizdir. Hayatındaki her şeyin, her anının birden kontrol dışı bir hale gelmesi. Hele ki o küçük bir soruya verilen büyük bir tepki, işler bazen garipleşebiliyor.
O günün akşamında tam o soruyu duyduğumda, biraz gülümsedim. Ne de olsa, o soru, belki de yaşadığım her şeyin tam ortasında bir dönüm noktasıydı. “Helikopter pozisyonu nedir?” dediğinde, sadece fiziksel bir şey olarak algılamadım. Bunu hissetmiştim, çünkü hepimizin farklı bir helikopter pozisyonu vardır aslında, kendimize çektiğimiz noktalar vardır. İlişkilerde kaybolduğumuz, hem var olduğumuz hem de bir yandan kaybolduğumuz anlar…
Helikopter Pozisyonu: Derin Bir Anlam
Zamanla, her şeyin bir yere bağlandığını fark ettim. O anda, kaybolduğum yerin adını bir türlü koyamadım, belki de ilk kez o an adı koyulamayacak kadar yoğun duygularla doluydu. Helikopter pozisyonu, sadece vücudun bir pozisyonu değil, ruhun içsel bir yolculuğuydu. O anın içinde vücutlar bir araya gelirken, ruhlar farklı bir yolculuğa çıkıyordu.
Başımın dönmesi, kalbimin hızla atması, bir yandan bir rahatlama, diğer tarafta bir gerilim… O kadar derin ve karmaşık hislerdi ki, sadece o anı yaşamayı becerebildim. Ne kadar da kaybolduğumu düşündüm, ama o kaybolmuşluğun bir anlamı vardı. O an, kaybolmanın gerekliliği, hem eksik hissetmenin hem de tamamlanmanın tam ortasında bir dengede olmanın gerçeği…
Zihnimdeki Dönem
Gece ilerledikçe, başka bir soru daha geldi aklıma: “Bir insan bir ilişkide kaybolduğunda, o kaybolan şey ne oluyor?” O soruyu bana bir başkası sormamıştı ama ben içimde bu soruyu sıkça soruyordum. Çünkü ben kaybolan birinin, kaybolmuş birinin, belki de daha doğrusu kaybolmuş ruhumun, izlerini hep taşıdım. Bir noktada, kaybolmuş ruhlar hepimizde var. Ama kaybolduğumuz anlarda bile, bir şekilde bulduğumuz yönler vardı. O soruyu her duyduğumda, biraz daha buluyordum kendimi.
Duygularım, o pozisyonun hem fiziksel hem de duygusal anlamıyla beni bir döneme soktu. O an, bir yere gitmemin gerekip gerekmediğini ya da sadece olduğu gibi kalmanın yeterli olup olmadığını düşündüm. Bir vücut, bir insan, bir ruh, bir an… O an sadece bir yere bağlı değildim. Kendi içimdeki kaybolmuşlukla yüzleşmeye başladım. Helikopter pozisyonu belki de işte bu yüzleşmeydi.
Helikopter Pozisyonunun Anlamı
Sonuçta, helikopter pozisyonu benim için sadece bir ilişki pozisyonu değil, aynı zamanda içsel bir pozisyon oldu. Bir insanın kaybolduğu, ama bir diğerinin ondan ne çok şey öğrendiği bir andı. Herkesin bir şekilde kaybolduğu o anlar vardır. O kaybolmuşlukları kabul etmeden ilerlemek, bazen o kaybolmuşlukları kucaklamak zorunda kalırız. Bu kaybolmuşluk da bizi birbirimize daha yakın yapar. Beni kaybolan biriyle olan ilişkilerimde bulduğum şey de, bu yakınlıktı. Helikopter pozisyonunda vücutlar birbirine yaklaşırken, iç dünyamızda da aynı yakınlık vardı.
Ve o anı düşündüm, belki de her şeyin başladığı an. Helikopter pozisyonu, bir şeylerin kaybolmadığını anlamamı sağladı. Sadece farklı bir bakış açısıyla görmek, bazen içsel dünyamıza daha derin bir şekilde bakmak gerekiyor.
Kaybolanlar ve Bulunanlar
O gün, kafede otururken, kaybolmuş birinin ve bulduğu birinin, farklı yönlerden baktığı bir ilişkiyi hissettim. Her ikimiz de kaybolmuştuk, ama belki de kaybolarak buluyorduk birbirimizi. O sorunun peşinden geldiğimde, içinde kaybolduğum anın tam ortasında, aslında ne kadar da çok şey öğrendiğimi fark ettim. Helikopter pozisyonu, bir şekilde hem kaybolmak hem de bulmak demekti.
O anlardan sonra, bir başka gün, Kayseri’nin soğuk bir akşamında, aynı şekilde birbirimize bakarken bir şey daha öğrendim. İnsanlar bazen kaybolur, ama kaybolduğunda da yeni yollar bulur. Bunu içimden geçirdim. O kaybolan ruh, bana bir şey öğretiyordu: Kaybolduğunda, belki de bir şekilde en çok bulunduğundur.