Gürkan ve Altan’ın Yeni Filmi: Merak Edilenlerden Fazlası, Beklentilerin Gerisinde
Film Ne Kadar Güçlü?
Gürkan ve Altan, sinemamızın son yıllarda en çok tartışılan isimlerinden. İki yönetmenin bir araya gelerek hazırladığı projeler her zaman beklenti yaratıyor; ya beklentileri aşan bir başarıya imza atıyorlar, ya da hayal kırıklığına uğratıyorlar. Yeni projeleriyle ilgili çok şey söylendi. Kimileri harika bir dönüş yapacaklarını, kimileri ise yine vasat bir iş ortaya koyacaklarını iddia etti. Filmi izleyenlerin ise henüz net bir ortak görüş oluşturamaması, aslında her şeyin ne kadar karmaşık olduğunu gösteriyor.
Filmin genel yapısı, ses getirmesi hedeflenen fakat fazla sıradan olan bir hikâye üzerine kurulu. Temelinde “yeni nesil” bir toplumda yaşamanın zorluklarını ve bireysel özgürlük arayışını ele alıyor. Ancak yapımda, “yeni” olarak gösterilen şeyler, aslında eski klişelere dayalı bir film diliyle karşımıza çıkıyor. Farklı bir şey bekliyorsanız, bu yapım sizi hayal kırıklığına uğratabilir.
Filmin Güçlü Yönleri
Gürkan ve Altan’ın filminde birkaç güçlü yön bulunuyor. İlk olarak, görsel açıdan oldukça dikkat çekici bir yapım ortaya çıkmış. Sinematografisi yer yer etkileyici. Özellikle İstanbul’un arka sokaklarındaki gece çekimleri ve küçük kasaba atmosferleriyle yapılan sahneler, yer yer sizi içine çekiyor. Bu yönüyle film, aslında pek çok sinema eleştirmeni tarafından övgü alacak gibi duruyor.
Bir diğer güçlü yön ise karakter gelişimi. Her ne kadar hikâye genel olarak alışıldık bir izlenim verse de, ana karakterin içsel çatışmalarını oldukça iyi işliyorlar. Özellikle ana karakterin toplumsal baskılarla mücadelesi, alt metinlerinde derinlik barındıran bir temaya dönüşmüş. Bu noktada, filmin sadece bir aşk hikâyesi veya gençlik drama filmi olmadığını, aynı zamanda bireysel özgürlük mücadelesine dair güçlü bir alt anlatım sunduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Zayıf Yönleri
Ancak, filmde eleştirilebilecek bir dizi yön de var. En büyük sorunlardan biri, aslında anlatılmak istenen hikâyenin çok hızlı bir şekilde tükenmesi. Gürkan ve Altan, yine alıştığımız tarzlarıyla izleyiciye kafa karıştırıcı bir giriş yapıp, beklenmedik bir şekilde olayları hızlıca çözümlemeye kalkıyorlar. Sonuçta izleyici, bir arayışın içinde baş başa bırakılıyor ve sorular cevapsız kalıyor. Sonraki bölümlerde gelişen olayların çoğu sığ kalıyor ve film sonunda bir noktada patinaj yapmaya başlıyor.
Diğer bir zayıf nokta ise, karakterlerin çoğunun derinlikten yoksun olması. Ana karakterin yaşadığı içsel kriz iyi bir şekilde işlenmiş olsa da, yan karakterlerin neredeyse tamamı ya çok düz, ya da klişeleşmiş. Hani o sahnelerde “bu karakteri zaten bir önceki filmde de görmüştüm” dedirtiyorlar. Örneğin, ana karakterin en yakın arkadaşı; komik, saf ama aynı zamanda derinlikli olmayan bir tip. Evet, komedi unsurlarını yeri geldiğinde iyi işliyor ama bu kadar derin olmayan bir karaktere fazla ağırlık verilmiş. Sonuçta, filmde anlatılmak istenen düşünsel derinlik, bu yan karakterler tarafından sabote ediliyor.
Gürkan ve Altan: Yenilikçi Olmak Mı, Çoğu Zaman Aynı Şeyi Tekrar Etmek Mi?
İşte asıl sorulması gereken soru: Gürkan ve Altan gerçekten yenilikçi bir şeyler mi yapıyorlar, yoksa kendilerini tekrar etmekten başka bir şey yapmıyorlar mı? Bunu düşündüğümüzde, filme baktığımızda cevabın karmaşık olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.
Bir yanda, her ikisi de geçmişte sinema dünyasına kendi imzalarını atmış isimler. Yine de bu yeni filmde fark yaratma çabası oldukça belirgin, fakat bu “fark” bazen bildik bir söylemle sınırlandığı için sinema sanatının sınırlarını biraz zorlayamamışlar. Onlar da nihayetinde, her yeni projede izleyiciye daha fazla ne sunabileceklerinin peşindeler ve bu da zaman zaman onların tarzını zorlamalarına neden olabiliyor.
Öte yandan, yeni filmde belirli ögeler, özellikle yapısal olarak klasik bir film formatına oturtulmuş. Bu film, izleyicinin sıkılmaması için gereken her şeyi içeriyor: aksiyon, duygu, gizem ve tabii ki biraz aşk. Ama burada önemli bir soru daha var: izleyiciye gerçekten yeni bir deneyim sunuyor mu, yoksa sadece yüzeysel bir tür “sinema eğlencesi” mi yaratıyor?
Bunu düşündüğümüzde, “yenilik” konusu hala bir tartışma konusu olmaya devam ediyor. Sinema sanatının ilerlemesi, bir yanda estetik bir düşünceyi ortaya koyarken, diğer yanda sürekli bir yenilik ve tekrardan kaçınma çabasıyla şekilleniyor. Gürkan ve Altan, bir noktada bu ikileme düşmüş gibi görünüyor.
İzleyicinin Beklentisi Ne?
Filmin vizyona girmesiyle birlikte sosyal medyada yapılan yorumlara göz attığınızda, pek çok izleyici beklentilerinin altında bir işle karşılaştıklarını belirtiyor. Çünkü Gürkan ve Altan’ın hayran kitlesi, daha önceki projelerinin gücüne alışmış ve onlardan aynı kaliteyi bekliyor. Ancak bu film, o “beklenen kaliteyi” sağlayamıyor. Başlangıçtaki dikkat çekici ögeler, kısa süre sonra tekdüzeleşiyor. Gürkan ve Altan, biraz fazla alışıldık bir forma sığınıyorlar ve aslında beklenmedik bir şey sunmuyorlar.
Bir diğer eleştirilen konu ise filmdeki dil. Filmin dilinin zaman zaman aşırı didaktik olduğu, izleyiciye ne anlatılmak istendiğini fazla net bir şekilde gösterdiği yönünde yorumlar var. Sinemada, izleyiciye derinlikli bir şeyler sunmak istiyorsanız, onu fazla zorlamamanız gerektiği de bir gerçek. Ancak, filmdeki “büyük mesajı” ne kadar açık şekilde sunmaya çalıştıkları düşünüldüğünde, daha gizli ve dolaylı bir anlatım tarzı tercih edilebilirdi.
Sonuç: Film Nereye Gidiyor?
Gürkan ve Altan’ın bu yeni filmi, bir yanda dikkat çekici görsel anlatımlara ve karakter gelişimlerine sahipken, diğer yanda film dili, tempo ve derinlik açısından yetersiz kalıyor. Yenilik ve yaratıcı çözümler konusunda eksikler olduğu, pek çok izleyici tarafından vurgulandı. Ama belki de sinemadaki en büyük sorulardan birini soruyoruz: Sinema, sadece görsel açıdan mı etkileyici olmalı, yoksa derinlikli, düşünsel bir yer edinmeli mi?
Sonuçta, bu film Gürkan ve Altan’ın en iyi işi değil. Ama belki de onların sinema dünyasındaki karışık konumlarını anlamamıza yardımcı olacak bir adım olabilir. Sinemada yenilik yapmak mı daha önemli, yoksa kaliteli iş üretmek mi? Bu soruyu hep birlikte tartışmalıyız.
Peki, siz ne düşünüyorsunuz? Gürkan ve Altan’ın filmindeki güçlü ve zayıf yönleri nasıl değerlendiriyorsunuz?