Kadınların Müjganı Nedir?
Kayseri’nin sokaklarını, akşam vakti dolaşırken, bir yanda ışıklar yanmaya başlar, diğer yanda ise karanlık her geçen dakikayla daha da derinleşir. İnsanlar aceleyle evlerine gitmeye çalışırken, sokaklarda yalnız başına yürüyen biri gibi hissettiğim o anlardan biriydi. İçimde ne kadar çok şey vardı, anlatması zor. Ne bu kadar yoğun hisler, ne de yaşadığım karmaşa basit şeylerdi. Kafamda hep aynı soru vardı: “Kadınların müjganı nedir?” Ne kadar basit bir soru, ama hayatımı defalarca dönüştüren bir cevabı vardı, öyle hissetmiştim.
Hayatımda bir kadın vardı, adı Zeynep. Zeynep’in bana öğrettiği şey, belki de her kadın için bir tür “müjgan” olmaktan başka bir şey değildi. O kadar derindi ki, Zeynep’in bana açtığı pencereden bakınca dünyaya, her şeyin bir anlamı vardı. Ama bir kadının kalbini anlamak, onun neyi sevip neyi sevmediğini keşfetmek, her zaman öyle kolay olmadı. Zeynep’in gözlerinde bir belirsizlik vardı, bir eksiklik hissi… Belki de kadınların müjganı, en derinlerde saklı olan o eksiklikti.
Kadınların Müjganı ve Zeynep’in Gözleri
Zeynep’le ilk tanıştığımızda, sadece birkaç kelimeyle birbirimize bağlanmıştık. O gün Kayseri’nin pazarında tanıştık. Hava soğuktu, kışın sonlarına yaklaşıyorduk. Bir kafenin dışında durmuş, sisli havada bir fincan çay içiyorduk. Zeynep, dışarıdan soğuk görünse de, iç dünyasında bir fırtına vardı. Bunu hemen hissedebiliyordum. O an Zeynep’in bana bakışları, bana hiç söylenmeyenleri anlatıyordu.
Gözlerindeki derinlik, bana bir sırrı fısıldıyordu ama ben anlamıyordum. “Kadınların müjganı nedir?” diye sormadım, ama içimde yankılanıyordu. Belki de o bakışlardaki gizemdi, ya da Zeynep’in içinde sakladığı o kadim korku. İkimizin arasında bir fark vardı: Ben duygularımı kolayca açığa vurabilirdim, Zeynep ise kalbini kimseye göstermiyordu. O zamanlar buna anlam verememiştim.
İlişkimizin Zorluğu ve Müjganın Derinliği
Zeynep’le ilişkimiz, bir orman gibi büyüdü. Başlangıçta küçüktü, narindi, ama zamanla kocaman bir ormana dönüştü. Her ağaç, her yaprak, bir anlam taşıyor gibiydi. Her tartışma, her kırgınlık, bir hayal kırıklığına yol açtı. Ve Zeynep, bir gün bana “Kadınların müjganı nedir?” sorusunu sordu. Bu, bana hiç beklemediğim bir anda geldi. Yani ben ona bir şeyler anlatmaya çalışırken, o, duygularını bir kenara koyarak bir şekilde tüm derinliklere inmeyi başardı.
O an, o soruyu duyduğumda ne hissettim biliyor musunuz? Bir anda bütün duygularım bir araya geldi. Zeynep, içindeki boşluğu görmek istemişti. Kadınların müjganı nedir diye sorarken, aslında kadınların en çok neyi sakladığını anlamaya çalışıyordu. O an fark ettim ki, müjgan, belki de her kadının ruhunda eksik bir parça, bir huzursuzluktu. Ve o eksiklik, her kadının içinde, derinlerde saklıydı. Bir kadının müjganı, yaşadığı dünyaya, ilişkilerine ve hatta kendine dair sorgulamalarının bir yansımasıydı. Onun eksikliği, bir tür tamlık arayışıydı. Ve bu eksiklik, zamanla ilişkilerimizdeki en güçlü bağa dönüşüyordu.
Bir Kadının İçindeki Derinlik: Güçlü ve Kırılgan
Zeynep, hep güçlüydü, ama aynı zamanda kırılgandı. O kırılganlık, bende bir hayal kırıklığına yol açtı. Kadınların müjganı, belki de bir kadının içindeki o kırılganlıktı. Zeynep’in bazen sessizliğinde bulduğum güç, bazen de beni yalnız bırakma korkusu. Bir kadının en çok kaybettiği şey, belki de duygularını açığa vuramamakti. O kırılganlık, Zeynep’in ruhunda bir yerlerde gizliydi ve ben onu her an hissedebiliyordum. Zeynep’in sessizliği bazen bir fırtına gibi olurdu, bazen de bir deniz gibi sakinleşir, her şeyin yolunda gittiğini düşünürdüm. Ama içindeki o boşluk, hala oradaydı.
Zeynep’e ne kadar yaklaşırsam yaklaşayım, onu tamamen anlamaya ulaşmak her zaman imkansızdı. Benim için her şey çok netti; duygularımı paylaşıyor, açık oluyordum. Ama Zeynep’in içinde bir duvar vardı ve ben o duvarı aşamıyordum. İçindeki o boşluğu bir türlü dolduramıyordum. Bu da beni, hem sevmenin hem de kaybetmenin korkusuyla yüzleşmeye zorladı. “Ya o duvarı aşamazsam?” diye düşündüm. Belki de bu yüzden Zeynep’le olan ilişkimizde, kadının müjganı dediğimiz o şey, hep beni en derin yerimde yakalıyordu.
Zeynep’in Son Sözü ve Müjganın Sonu
Bir gün Zeynep bana son bir söz söyledi. O an her şeyin sonuna geldiğimi fark ettim. “Kadınların müjganı nedir?” sorusunu tekrar sordum ama bu kez cevap alamadım. Zeynep, gözlerindeki o kaybolmuş ışıltıyı kaybetmişti. Belki de müjgan, her kadının içindeki bir boşluktu ve bunu doldurmak için yıllarca arayış içinde oluyorlardı. Sonunda, Zeynep’in sessizliği bana ne kadar şey öğretti bilmiyorum, ama bir kadının müjganı, belki de kendi eksiklikleriyle barış yapma cesaretinde gizliydi. O eksiklikle yüzleşmek, hem güçlü hem de kırılgan olabilmek, hayatın getirdiği sorulara açık olmak. Kadınların müjganı, belki de içindeki boşluğu kabul edebilmekti.
Zeynep’in gözleri, hala aklımda. Ve şimdi anlıyorum ki, kadınların müjganı, aslında herkesin içinde bir parça eksik olan, tamamlanmaya çalışılan, ama asla tam olarak tamamlanamayacak bir yolculuktur. Zeynep ve ben, o yolculuğa her zaman beraber başlamıştık ama farklı yönlere gitmek zorunda kaldık. Yine de, o yolculuk bana, kadınların müjganının ne olduğunu düşündürtmeye devam ediyor: Hem bir boşluk, hem de bir tamamlanma isteği.