Bir Sabahın İçinde Kayseri
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte perde aralığından o soluk gri ışık odaya dolarken, gözlerimi açmakta her zamankinden daha isteksizdim. Kayseri’nin sabahları hep böyle olur; sert, net ve biraz da aceleci. Sokaktan geçen ilk otobüsün sesi duvarlara çarpıp geri döndüğünde, günün başlamaktan başka çaresi kalmadığını hissedersin.
O sabah da öyle oldu. Yorganı üstümden yavaşça atarken içimde tuhaf bir ağırlık vardı. Sanki sadece güne değil, şehrin kendisine de yetişmeye çalışıyordum. Çünkü Kayseri’de yaşamak bazen sadece bir yerden bir yere gitmek değil; bir hesapla, bir kartla, bir bakiyeyle sürekli pazarlık etmek gibi.
Telefonuma baktım. Mesajlar, bildirimler, bir de sosyal medyada dolaşan aynı soru:
“Kayseri’de ücretsiz aktarma kalktı mı?”
Bu soru birkaç gündür herkesin ağzındaydı. Arkadaş grubumuzda, durakta, hatta markette kasada beklerken bile. Ama kimse net bir şey söylemiyordu. Herkesin cümlesi yarım, bilgisi eksik, morali düşüktü.
O sabah evden çıkarken ilk defa bu soruyu bu kadar ciddiye aldım.
Otobüs durağında değişen hesaplar
Durağa yürürken ayaklarım istemsizce daha ağırdı. Sanki asfalt bile bana “bugün biraz daha düşünerek harca” diyordu. Cebimde Kart38 vardı ama bu sefer onun verdiği güven eskisi gibi değildi.
Durağa vardığımda birkaç kişi daha vardı. Her zamanki yüzler ama bu sefer yüzlerde farklı bir ifade: hafif bir huzursuzluk, hafif bir hesap yapma hali.
Yanımda duran yaşlı bir amca kendi kendine söyleniyordu:
“Eskiden iki biniş rahat ederdi… şimdi ne olacak bakalım.”
Sanki bu cümle sadece ona değil, hepimize söylenmişti.
Otobüs geldiğinde kalabalık her zamanki gibiydi ama içerideki hava farklıydı. İnsanlar daha sessizdi. Kart okutma sesi bile daha sert çıkıyordu kulağıma. Her “bip” sesi sanki cebimizden biraz daha şey alıyordu: para değil sadece, rahatlık da gidiyordu.
Ben koltuğa oturduğumda içimden geçen tek şey şuydu:
“Gerçekten ücretsiz aktarma kalktı mı?”
Çünkü eğer kalktıysa, benim günlük hayatım sadece küçük değil, büyük bir şekilde değişecekti.
“Ücretsiz aktarma kalktı mı?” sorusu
Bu soru aslında basit bir ulaşım meselesi gibi görünüyordu ama benim için çok daha fazlasıydı. Ben Kayseri’de 25 yaşında, işe gidip gelen, günün yarısını yolda geçiren biriydim. İki araç değiştirerek gittiğim iş yerim, maaşımın önemli bir kısmını zaten ulaşım masrafına çeviriyordu.
Eskiden aktarma ücretsiz olduğunda, yolculuk bir şekilde dengedeydi. En azından içim rahattı. Şimdi ise her aktarma, küçük bir maliyet hesabıydı.
Otobüste yanımda oturan genç bir kadın telefonunda aynı soruyu aratıyordu. Ekranda gördüğü şey yüzünü buruşturmasına yetti. “Galiba kaldırılmış…” dedi sessizce, kimseye değil de kendine.
O an içimde bir şey düştü. Net bir haber duymamıştım ama hissettiğim şey gerçekti: Bir şeyler değişmişti.
Kayseri’de ulaşımın bile değişmesi, günlük hayatın ritmini değiştiriyordu. İnsanlar bunu belki büyük bir olay gibi konuşmuyordu ama herkesin cebinde sessiz bir endişe vardı.
Şehirle aramdaki mesafe
Şehri seviyorum aslında. Kayseri’nin geniş caddelerini, Erciyes’in uzaktan görünen beyaz sessizliğini, sabahları pastırma kokusunu andıran o kendine has havasını…
Ama bazı günler şehirle arama görünmez bir mesafe giriyor. O mesafe bazen para oluyor, bazen zaman, bazen de sadece yorgunluk.
O gün o mesafe aktarma ücretine dönüşmüştü.
İçimden “Bu kadar küçük bir değişiklik neden bu kadar büyük hissettiriyor?” diye geçirdim. Cevabı aslında basitti: Çünkü küçük şeyler, günlük hayatın tam ortasında durur. Ve en çok onları hissedersin.
Cebimdeki Kart38 ve sayılar
Kart38’i elime aldığımda plastik yüzeyine bakarken bile bir tür hesap yapmaya başladım. Sanki kart sadece bir ulaşım aracı değil, bir bütçe defteriydi.
“Bugün iki aktarma yaparsam ne kadar gider?”
“Yarın ne olur?”
“Bir hafta sonra…”
Bu düşünceler bile yorucuydu.
Eskiden yolculuklar sadece yolculuktu. Şimdi ise her biniş bir karar, her aktarma bir seçim haline gelmişti. İnsan fark etmeden bile zihinsel bir yük taşıyor.
Otobüs camından dışarı bakarken Kayseri’nin sokakları akıyordu. İnsanlar yürüyordu, bisiklet süren gençler vardı, bir okul çıkışı kalabalığı görünüyordu. Herkes bir yerlere yetişiyordu ama herkesin içinde farklı bir hesap vardı artık.
Küçük umutlar, büyük masraflar
Sizin İçin Seçtik: Kayseri'de öğrenci bileti ne kadar ?
Bazen düşünüyorum, insanlar en çok küçük değişikliklerde yoruluyor. Büyük olaylara hazırlanıyorsun ama seni asıl sarsan şey, günlük rutinin içindeki minik kaymalar oluyor.
Ücretsiz aktarma meselesi de tam olarak böyleydi. Belki dışarıdan bakınca basit bir ulaşım düzenlemesi gibi görünüyordu ama benim için sabah kahvaltısını, akşam yemeğini, hatta hafta sonu planını bile etkileyen bir şeydi.
Bir arkadaşım mesaj attı:
“Doğru mu ya, aktarma kalkmış diyorlar?”
Cevap veremedim. Çünkü ben de bilmiyordum. Sadece hissediyordum.
İnsan bazen bilmekten çok hissetmeye mahkûm kalıyor.
Akşam dönüşü ve iç hesaplaşma
Akşam olduğunda hava daha da sertleşmişti. Kayseri’nin akşam soğuğu, insanın içine işleyen türden olur. Montumun yakasını kaldırdım ama yine de yeterli olmadı.
İş çıkışı durağa yürürken gün boyu düşündüğüm şey kafamda dönüp duruyordu:
“Gerçekten ücretsiz aktarma kalktı mı?”
O soru artık sadece bir bilgi arayışı değil, günün özeti haline gelmişti.
Durağa geldiğimde kalabalık daha fazlaydı. Herkes işten çıkmış, yüzlerde aynı yorgunluk vardı. Ama bu yorgunluğun içine karışmış başka bir şey daha vardı: hesap yapma hali.
Otobüs geldiğinde içeri binerken fark ettim; insanlar daha dikkatliydi. Kartlarını daha yavaş okutuyor, ekranlara daha uzun bakıyordu.
Sanki herkes aynı şeyi anlamaya çalışıyordu:
“Bugün kaç para harcadım?”
Bir arkadaş sohbeti
Otobüste karşılaştığım bir arkadaşım yanıma oturdu. Selamlaştık ama ikimizin de yüzünde aynı ifade vardı.
“Duydun mu?” dedi.
“Ne oldu?”
“Aktarma işi… kaldırılmış diyorlar.”
Bir an sustuk. Camdan dışarı baktım. Sokak lambaları yanmıştı, şehir sarı bir ışıkla örtülmüştü.
“Eğer doğruysa,” dedim, “her şey biraz daha zor olacak.”
O da başını salladı. “Zaten kolay mıydı ki?”
Bu cümle ikimizin de içinde bir yere dokundu. Çünkü gerçekten kolay değildi. Sadece alışmıştık.
Kayseri’nin soğuğunda düşünceler
Otobüs ilerlerken camdan dışarı baktım. Erciyes uzakta bir siluet gibi duruyordu. Sessiz, değişmeyen, ama hep orada.
İnsan düşünmeden edemiyor: şehir değişiyor, sistemler değişiyor, hayat değişiyor ama bazı şeyler aynı kalıyor gibi görünüyor.
Ama ben o gün şunu hissettim: Hiçbir şey gerçekten aynı kalmıyor.
Ücretsiz aktarma meselesi bile olsa, insanın günlük dengesi sarsılıyor. Ve bu sarsıntı bazen bir günün tamamını etkiliyor.
Geleceğe dair kırılgan umut
Eve döndüğümde ayakkabılarımı çıkarmadan bir süre kapının önünde durdum. Sessizlik vardı. Günün gürültüsü geride kalmıştı ama zihnim hâlâ doluydu.
Defterimi açtım. Günlük tutmayı hep sevmişimdir. Çünkü bazı şeyler ancak yazınca hafifler.
Bugün şunu yazdım içimden:
“Kayseri’de hayat küçük şeylerle değişiyor. Bir aktarma ücreti bile insanın tüm gününü etkileyebiliyor.”
Ama sonra şunu da düşündüm: Belki de mesele sadece para değildir. Belki de mesele, insanların kendini güvende hissetme ihtiyacıdır. Küçük bir rahatlığın bile kaybolması, geleceğin biraz daha belirsiz görünmesine neden olur.
Yine de içimde tamamen karanlık bir his yoktu. Garip bir şekilde bir umut da vardı. Çünkü şehirde herkes aynı şeyi konuşuyorsa, bir yerlerde bir çözüm de konuşuluyordur diye düşündüm.
Belki yarın bir açıklama yapılır. Belki sistem değişir. Belki de biz yeniden alışırız.
Ama ne olursa olsun, o gün şunu öğrendim:
Bir şehirde yaşamak, sadece sokaklarında yürümek değil; o sokakların sana ne hissettirdiğini taşımaktır.
Ve ben Kayseri’nin o gün bana hissettirdiği şeyi hâlâ unutamıyorum.
Tah ekibi olarak “Kayseri’de ücretsiz aktarma kalktı mı” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!